Ansızın Şiiri Kimin?
Bazen bir şiir, kelimelerden çok daha fazlasını ifade eder. Ansızın, hayatımın bir anında karşıma çıktı ve beni derinden sarstı. O kadar ani, o kadar beklenmedikti ki, sanki yıllardır beklediğim bir anın ta kendisiydi. O şiirle ilk karşılaşmamın ardından içimde uyanan duyguları, kelimelerle anlatmakta zorluk çekiyorum. Ama bir şekilde hissettiklerimi paylaşmam gerektiğini hissediyorum.
Şiirin Beni Bulduğu O An
Kayseri’de, soğuk bir kış akşamıydı. Evde yalnızdım, pencerenin önündeki masada eski bir defterim ve bir fincan çayım vardı. Havanın rüzgarlı ve karlı olması, içimi bir şekilde daha da boğuyordu. Bir süreliğine ne yapacağımı bilemedim. Sonra, elim otomatik olarak defterimin üzerine gitti ve eski günlerime ait yazılarım arasında kaybolmaya başladım. Her bir cümle, her bir paragraf bana biraz daha yakın geliyordu, sanki içimdeki bütün hisler birer birer kağıda dökülmüştü.
O sırada telefonum çaldı. Ekranda, eski bir arkadaşımın adı belirdi. Uzun zamandır konuşmamıştık, ama yine de “merhaba” demek için bir türlü cesaret edemedim. Arayan kişiye cevap vermek üzere parmağım ekrana yaklaşırken, birden bir mesaj geldi. Mesajda sadece şu birkaç kelime vardı: “Ansızın şiiri kimin?”
Başlangıçta tam olarak ne anlama geldiğini çözememiştim. Ama bir şey vardı, içimde derin bir his uyandı. Şiir? Ansızın? Aniden içimi saran bir huzursuzluk, belki de eski bir yara gibi, kendini bir kez daha hissettirdi. O an, şiirle ilgili her şeyin içinde kaybolacağımı biliyordum. Ama kim yazmıştı bu şiiri?
Hayal Kırıklığı ve Beklentiler
O gün, o an, belki de hayatımda bir dönüm noktasıydı. Şiir, içimde bir boşluk bıraktı. Kim yazmıştı? Kimseye sormadım, ama içimden bir ses sürekli “Bu şiir senin için yazılmış olmalı” dedi. Kim bilir, belki de çok anlamlı bir mesaj vardı orada. Ama o an, bu şiiri bulmamın ardında başka bir şeyler de vardı. Belki bir kayıp, belki de geçmişin derinliklerinden gelen bir yankı.
Ve işte tam o anda, her şeyin içinden çıkılmaz hale geldiğini hissettim. Bu şiir bana neden dokundu? Gerçekten hayatımda bir boşluk mu vardı? O gün, Kayseri’nin soğuk havası ve pencereyi vuran rüzgar arasında, kaybolmuş gibi hissettim. Bu şiir, belki de kim olduğumu, ne istediğimi daha iyi anlamamı sağlayacaktı.
Beni benden alan, hayatın karmaşasında kaybolmamı sağlayan şey neydi? Şiirin sahibini öğrenme arzusu, bir nebze olsun huzur arayışım oldu. Kimdi bu kişi? Hayatımda bir iz bırakmış mıydı? Ya da belki de hiç olmamış biri miydi? Bütün bu sorular kafamda dönüp duruyordu.
Şiirle Gelen Umut
Bir kaç gün sonra, aynı arkadaşım beni tekrar aradı. Bu defa, telefonda biraz daha uzun konuştuk. Sohbetin sonunda, bana o şiirin aslında bir yazara ait olduğunu söyledi. Şiirin adı da “Ansızın”dı. O anda içimde bir rahatlama hissettim. Sonunda, bu gizemli şiirin gerisindeki gerçeği öğrenmiştim. Ama bir şeyler eksikti. Bu şiir, hala içimde bir şeyler bırakmıştı.
Bunu düşünürken, bir yandan da “Ansızın” şiirinin anlamını kendime göre şekillendirmeye başladım. Herkesin farklı bir bakış açısı olabilir, değil mi? Belki de şiir, hayatta karşımıza çıkan tüm beklenmedik anlara bir anlam katıyordu. İçimden bir ses, bu şiirin aslında benim kaybolmuş anlarımı bulmama yardımcı olacağını söylüyordu. Belki de her şeyin bir anlamı vardı. Her şeyin bir yerden sonra doğru olacağına dair bir umut taşımak gerekirdi.
Kimseye Söylemediğim Bir Şey
O günden sonra, “Ansızın” şiiri hep aklımda bir iz bıraktı. Belki de gerçekten bir boşluk vardı içimde ve bu şiir, o boşluğu anlamlandırmamı sağladı. Şiir, bir anlamda bana hayatımın karmaşasında bir yön gösterdi. Duygularımı bu kadar açık bir şekilde hissedebilmek, kendimle barışmamı sağladı.
Ve belki de, hayatımda bir şiir kadar etkileyici bir şey daha yoktur. O gün, o şiir bana sadece kaybolmuş bir şeyi hatırlatmadı, aynı zamanda kendimi bulmamı da sağladı. Kimseye söylemedim ama o şiir, bende bir dönüm noktası oluşturdu. İçimdeki huzursuzluk ve belirsizlik, bir anda kayboldu.
Şimdi, “Ansızın şiiri kimin?” sorusu, her an yeniden içimde yankı yapıyor. Bu şiir bana hayatı, anlamı, belki de kaybolmuş olanları tekrar hatırlattı. Kimin yazdığı artık önemli değil. Çünkü şiir, bende başka bir anlam kazanmıştı.